For the faithful readers among you… I know… definitely time for an update!

For the ones who stay updated through newsletters and/or  Facebooks Status Updates, this doesn’t come as a total surprise that I am writing you from Tijuana, Mexico! Don’t worry if you feel like you are losing track on where I am and what I am doing! To be honest, I am having moments that I feel like I am loosing track! Oh my… can’t believe I am in Mexico for real! What, why???

Youth with a Mission has their first ‘Children at Risk’-school. A school for people who want to learn more about working with children at risk. You can think of street children, child soldiers, child slavery, child prostitution, etc. The school is 3 months and will cover topics as ‘children’s need’, ‘what can we do’, ‘how do you do research’ , ’what are organizations doing’ and ‘how to set up a project/ministry’. After these 3 months of lecture phase, there will be a 6 months field assessment in Costa Rica or Mexico.

Now I have been here for about a month already, and will stay here for 2 more months, staffing this Children at Risk school, together with 3 others! The school has 14 students and it is very exciting to see how everyone is coming from all different backgrounds, and everyone is having different ideas and dreams about working with children at risk in the future! This is very exciting! I love being part of this, 3 months of new challenges and new things! At the same time I love walking alongside people in their process, and to support them in discovering where they fit in working with children at risk!

Yes… and this all takes place in Tijana, Mexico… a great place with so many contradictions. One side you hear all these stories of poverty and misery, before or having tried to cross the border. So much abuse and crime is happening here! At the other hand the people here are great! And it is beautiful here! Only 10 minutes away beach and palm trees, and a beautiful sunshine! A great place to enjoy the little moments between work, where we can enjoy and get some new energy!!!!

Around the base! The view from the trailer where we live now! Not bad, hey… our view from the trailer! Then the next pictures are on the way to the beach 10 minutes away from where we life. You can see the base from the beach, the high way, we need to cross… and the beach!!! Together with Bex!!! Yeah Bex is here!!! And we are having some great times together!

This is our team, incl their partners! Giezi (Amanda's partner), Amanda, who is the school leader, Ed and Kay who were here for the first 4 weeks and they left yesterday! Then it's me and Rachel, my room mate and staff member)… then Lee (Warners girlfriend) and then Warner… our other staff!
 
And then… the last picture….class photo!!!! That's us!!!

Voor de trouwe lezers onder jullie… absoluut weer eens tijd voor een update!

Voor diegene die op de hoogte blijven via de ‘WIEWATWAAR’, ‘Status updates’, nieuwsbrieven en/of kerkbodes, komt gelukkig niet als een totale verrassing dat ik op dit moment vanuit Tijuana, Mexico schrijf! Voel je er vooral niet vervelend onder als je het gevoel hebt dat je het allemaal niet meer bijhoud, waar ik ben en wat ik doe, ik moet namelijk eerlijk toegeven dat ik daar zelf ook steeds meer issues mee krijg! Kan nog steeds niet geloven dat ik in Mexico zit! Wat moet ik daar nu weer?

Jeugd met een Opdracht heeft op deze locatie dit jaar voor het eerst de ‘Children at Risk’-school. Een school voor mensen die meer willen leren over het werken met kinderen, met name kinderen die het risico lopen geen kans te hebben op te groeien in een veilige omgeving. Je kan bijvoorbeeld denken aan straatkinderen, kindsoldaten, kinderarbeid, kinderprostitutie, etc.  De school is 3 maanden en bespreekt verschillende thema’s van wat kinderen nodig hebben, hoe we kunnen doen om kinderen te helpen, hoe je onderzoek doet, wat andere organisaties doen, hoe he onderzoek doet en hoe je projecten opzet. Na deze 3 maanden van theorie gaan de studenten op een 6 maanden stage in Mexico of Costa Rico.

Ondertussen ben ik hier dus alweer een maand, en de komende 2 maanden zal ik hier nog zijn, om samen met 3 anderen deze school te staffen! De school heeft 14 studenten,  en het is geweldig om te zien hoe iedereen vanuit verschillende achtergronden komt, en hoe iedereen verschillende visies en dromen heeft in het werken met children at risk! Ik vind het geweldig hier te zijn! Weer 3 maanden met uitdagingen en nieuwe dingen leren, en aan de andere kant een stukje met mensen mogen oplopen in hun zoektocht naar hun rol in het werken met/ en het opkomen voor kwetsbare kinderen!

Ja, en dan natuurlijk in Tijuana,Mexico… een omgeving van tegenstrijdigheden… enerzijds hoor je de verhalen van alle armoede en ellende voorafgaand of nadat ze geprobeerd hebben de grens over te steken. Veel verhalen van misbruik en criminaliteit! Aan de andere kant, wat een prachtige omgeving… zon zee en strand, palmbomen en veel vriendelijke mensen!  DE geweldige omgeving om tussen het werk door even te kunnen genieten en nieuwe energie op te doen!

Rond en op de basis! Uitzicht vanuit onze trailer… en dan onze trailer, waar we nu met z'n allen wonen! Uitzicht is niet slecht he! Onderweg naar het strand, wat 10 min. lopen is, zie je de basis, waar we wonen goed liggen… Dan de snelweg die we over moeten, de weg naar onze basis… en dan het strand!!!! Samen met Bex, genieten van zon zee en strand!

 
 
 
Dit is ons team, incl. aanhang en parttimers. Giezi (aanhang), Amanda (schoolleidster), Ed & Kay (die hier de eerste 4 weken waren en gisteren weer zijn vertrokken), dan ik, dan Rachel (mijn kamergenootje en mede staflid), Lee, (aanhang van Warner)… En tenslotte Warner (nog een staff)!

En tenslotte een klassefoto! Dat is ons!!!! 

My first American Thanksgiving, incl. parada, football, lots of good food and good company!

Mijn eerste Amerikaanse Thanksgiving, we keken de optocht in New York, op TV, keken amerikaans football, en brachten allemaal lekkere dingen mee, waardoor er veel te veel lekker eten was! We waren met een gezellige groep van vrienden, collega's en familie!

The first of December we moved to a bigger office… the team has grown so much that the other office became to small… here some pictures around the new office!

Per 1 december konden we in ons nieuwe kantoorruimte… het team is ondertussen zo gegroeid, dat de andere ruimte te klein werd… hier wat foto's rond onze nieuwe kantoorruimte!

Thanksgiving is over, so time to get ready for christmas!!! Christmas decoration, applecider, pepperkaker, and christmas movies… (it almost feels like a little tradition, since we did the same last year with Lance and Jeanette in Switzerland, and now here in Portland), with Philippa we watched one of my favorites 'A wonderful life'!

Thanksgiving is voorbij, en hier dus het sein dat kerst eraan komt!!!! Kerstversieringen, appelcider, pepperkaker en kerstfilms… (ik voel een kersttraditie opkomen, afgelopen jaar met Lance en Jeanette in Zwitserland, we deden precies dezelfde dingen!), met Philippa keken we een van mijn favoriete kerstfilms ' A wonderful life'!

Christmas in Portland!

Kerst in Portland!

And now I am at the McCurleys… here too we have been working on christmas prep! Together with Hannah, Megan and Bethany, we are decorating the christmas tree!

Ondertussen bij de McCurleys…. ook hier druk met de kerstvoorbereidingen! Samen met Hannah, Megan and Bethany!

The christmas parade in Powhatan!!! Megan was in it, as a 'Who'… thanks to some miscommunication we had a great place to watch this whole parade, and even though it was cold, we had a great time!

The Kerst optocht in Powhatan!!!! Megan was in de optocht als een ' Who' (uit de film 'The Grinch'). dankzij een miscommunicatie waren we veel te vroeg, maar hadden we de beste plaatsen om de optocht te zien. En ondanks dat het erg koud was, we hadden een super tijd!

Merry Christmas all!

De November meeting!

Hoe vaak heb ik het wel niet gezegd dit jaar: “In November, dan pas hoef ik na te denken hoe ik vanaf 2011 verder ga!” Een ideale manier om het denkwerk en soms de stress voor me uit te schuiven… maar dan is het er op eens! De eerste dagen van de November meeting waren dan ook best wel even confronterend… ja… de komende weken moet het gaan gebeuren! De november meeting, de 3 weken dat we als team van WCAC bij elkaar zouden komen vooral om met elkaar stil te staan bij waar we mee bezig zijn. De eerste week namen we de tijd om onze visie, mission statement en motivatie ter discussie te stellen. Terug te gaan naar het begin van WCAC, en kijken of we hier nog steeds achter staan. De rest van de tijd stonden vooral in het teken van plannen maken voor het WCAC, en ook heel concreet projectplannen schrijven voor 2011. We deelden het team op in categorieën van focus. Mijn focus is bijv. kwetsbare kinderen, dus heb ik me vooral verdiept in hoe verder met ‘Celebrating Children’ (wat we in Rwanda hadden gedaan), en ‘Ministry Support Team’ (het project waarvoor ik in India was).  Het waren 3 erg intensieve weken, met veel denkwerk, maar met een geweldig resultaat! Ik ben altijd erg enthousiast geweest over waar WCAC voor staat en wat ze voor ogen hebben aan bij te dragen… Maar de laatste dag, toen alle groepen hun project plan presenteerden, ging mijn hart toch even wat sneller kloppen! Wat een voorrecht hier onderdeel van uit te mogen maken!

 Het zou te veel ruimte en tijd kosten om overal op in te gaan, maar tegelijkertijd heb ik ook de tijd genomen om in dit grote plan, een persoonlijk plan voor 2011 te maken! Ik ben superblij, opgelucht, dankbaar  en vind het een heerlijk idee dat ik jullie nu ook wat meer duidelijkheid kan geven. Ik kan jullie namelijk vertellen dat ik vanaf eind april voor langere termijn naar Nederland zal verhuizen. Mijn leidinggevende wil me een kans geven om op afstand voor het centrum te blijven werken. Ik blijf namelijk gewoon voor WCAC werken, al hebben we wel besloten om wat verantwoordelijkheden duidelijk af te bakenen. Mijn taakomschrijving ziet er dan ongeveer als volgt uit:

Overkoepelend is mijn taak om representerend op te treden voor projecten/ organisatie die met kwetsbare kinderen in ontwikkelingslanden werken, hen te bemoedigen en te begeleiden.

• Verantwoordelijke voor de verdere ontwikkeling van het ‘Ministry Support Team’.
• Opzetten van een onderzoeks bibliotheek, voor mensen die met kinderen werken, zodat ze met vragen bij ons terecht kunnen en wij ze de nodige informative kunnen geven.
• Netwerken met projecten/ organisaties die werken met kwetsbare kinderen

Dit betekent dat ik nog steeds projecten en organisaties zal bezoeken in ontwikkelingslanden om mensen te ontmoeten, netwerken, en te bemoedigen… maar aan het einde van elke reis kan ik gewoon thuis in Nederland mijn tas uitpakken, uitrusten en in mijn eigen kantoortje verder werken!

Voor de oplettende lezer, inderdaad, nog een paar maandjes voor ik definitief mijn rugtas kan uitpakken en kan gaan settelen… Allereerst hoop ik de kerstdagen en oud en nieuw in Nederland te mogen vieren… maar dan is het de bedoeling is dat ik eerst nog een school van Jeugd met een Opdracht zal staffen. De school heet de ‘Children at Risk’ school en is onderdeel van de universiteit, die JmeO international heeft. Deze 3 maanden is gericht op mensen die graag willen werken met kwetsbare kinderen in ontwikkelingslanden. Het heeft vakken die vallen binnen social pedeagogische hulpverlening, maar daarnaast richt het zich ook op hoe je een project of organisatie opzet. Ondanks dat ik uitkijk naar het Nederland komen, geloof ik dat dit een goede volgende stap is om nog meer te leren en te groeien in dit werk! De school begint op 7 januari in Tijuna, Mexico, als staff komen we die maandag daarvoor bij elkaar. De school is 3 maanden, en eind maart hoop ik dus even naar Nederland te komen, om vervolgens voor het ‘Celebrating Children’-project naar Kenia te gaan. Daarna…. Daarna… dan is het toch tijd om definitief mijn tas uit te pakken… in Nederland!

How many times did I tell myself this year: “Don’t think about the future, those decisions will come in November!” It was the way to be in denial, or actually stop myself from freaking out! But then… suddenly it sneaks up on you, and it is there! Those first couple of days of the ‘Indaba’ (as the November meetings were called) were confronting, ‘now it really had to happen’! The Indaba, 3 weeks of time, that we as WCAC team would take time together to take a closer look on WCAC. The first week we looked at the vision, mission statement, our motivation, etc. We did bible study, prayed and discussed a whole lot! The rest of the 3 weeks we focused on the future, dreaming and planning away! We divided up in team and wrote plan proposals for 2011! Since my focus is children at risk, I was part of the ‘ Celebrating Children’-team (this is the project we did in Rwanda last year), and the team for ‘ Field Based Partnership’ (FBP phase 1, the project I was in India for this summer). These 3 weeks were intense, including a lot of thinking and brainstorming, but the result was amazing! I have always been excited about what WCAC stands for and what they want to do, but that last day of the Indaba, when all the groups presented their plans for 2011… that made me so excited! I feel so privileged to be part of this great work!!!

 It would take too much space and time to tell you all the project proposals, but I would love to share with you, that I made a decision about my plans for 2011! I am very excited, relieved, and thankful, that this is finally clear! First of all, it would not be a big surprise that I will continue working with WCAC, but there will be a big change, since I have decided to move back to The Netherlands, to work for the center from a distance. I am very grateful that my team is willing to give me a chance to work with WCAC this way! Besides this, we also decided on a clearer job description within WCAC. This would be the following: “Holding the best interest of ministries, with a focus on children at risk, on the ground"

• Managing FBP phase 1
• Setting up a research library, provide ministries information they need to do their work
• connecting with other organizations, on different levels, holding the best interest of the ministries, with focus on children at risk, on the ground.

Even though I will move to The Netherlands, my job would still include some traveling to visit and connect with organizations and ministries working with children at risk. But the big change will be that after a trip I will be able to go home, unpack my bag and continue working for WCAC from behind my desk somewhere in The Netherlands!

But I can’t unpack my backpack not yet! Before I unpack and settle down, a few things need to happen! I’ll first of all go back to The Netherlands for Christmas. One to celebrate this holiday with friends and family, but also so that I can return to Tijuana, Mexico on the 3^rd of January to staff the ‘Children at Risk’-School there! This school is part of the UofN (YWAM’s university), and this school is for people who want to work with children at risk, it touches on for ex. child development as much as it takes time to teaches how to set up a ministry/ project  focused on children at risk. Even though I am excited to move back to The Netherlands, I believe that has to wait just a bit, until after this next step! I am so excited to be part of this! At the end of March I hope to get back to get ready for the ‘Celebrating Children’-project that will be in Kenya! And then…. After that…. I will go home… and finally unpack my bag!!!

Ben alweer bijna 2 weken hier, en we zijn alweer halverwege de November meeting. De November meeting is een tijd waar we als team bij elkaar zijn om met elkaar na te denken, bezinnen, teambuilding, nog wat meer denken, vergaderen, en nog wat denken! Ik vind het heerlijk, zo vaak ben je geneigd door te stomen, je werk te doen, en gewoon door te gaan! Maarecht de tijd nemen om en n ate denken waar we mee bezig zijn, waarom we doen wat we doen, of we nog steeds de juiste kant op gaan en hoe verder? Het is behoorlijk intensief, maar geweldig om met elkaar tijd hiervoor apart te zetten.

De eerste week van deze November meetings hadden we deze vergaderingen aan het strand. Een collega van ons heft familie die aan het strand woont, en voor een week mochten we in hun huizen verblijven! Wat een heerlijkheid!  Na een dag denken, brainstormen, luisteren en nog meer denken, er alles uit te kunnen gooien op en om het strand! Het weer was echt bijzonder voor deze tijd van het jaar…. Heerlijk even!

Ondertussen zijn we weer terug in Portland, en de vergaderingen gaan gewoon door! Maar ik moet zeggen het team is erg goed in deze dagen naast goed, ook erg aangenaam te maken, met lekker eten, en  gisterenavond zijn we bij een echte NBA basketball wedstrijd wezen kijken. Nee, ik heb niets met basketball, behalve dat ik deze zomer redelijk wat basketball in Salem heb gezien. Gelukkig, want daardoor wist ik de meeste van de regels nog wel! Ik ben het al bijna leuk gaan vinden…. Zoiets live zien in zo’n stadion is toch wel even bijzonder! Ik vond het daarom stukken leuker dan ik ooit hadden kunnen denken. Helemaal toen ze ook nog eens gratis ‘ chalupa’s’  (taco’s van ‘ Taco Bell’, een mexicaans fastfood restaurant hier in de VS) gingen uitdelen, omdat de Portland Trail Blazers,de 100 punten hadden gehaald! Wel weer afkicken de volgende dag weer gewoon klaar te zitten voor de vergaderingen!

Have been here almost 2 weeks now, and are already half way through our November meeting. A time where we, as a team, take time to do a lot of thinking, teambuilding, more thinking, talking, meeting and more thinking. I love it, so often we are so busy just doing, that we hardly take the time to think about why we do what we do, if it is the direction we want to take, or how to continue. It is intense, but great to spend this time together!

The first week we all went to the beach! A guy working with us, his family live there, and we could use their houses for a week! What a blessing! It was so nice, after a day of thinking and brainstorming, to get everything out on or around the beach! We a great weather, and I just had to love it. Now we are back in Portland, and the meetings continue here! But I must say, the team is great to have to for relaxing here as well, with good food, and a real basketball game last night… Oh my, that was fun! Never thought watching basketball could be that exciting (I am happy though, I watched it quite a bit this summer in Salem, so that I remembered the rules, even though it is pretty clear that when the team you are cheering for has more points than the others, that that is a good thing)…. And those free Chalupa’s!!! How exciting! Was hard though to get ready for a new day in meetings!

Just want everyone to know that I made it to Portland, US! I am staying with friends of mine Jeanette and Lance, and I am enjoying the beautiful American fall (same weather as at home). It is weird to be back, at one side, I feel so far away again, and everything is so different from home. At the other side, it feels so familiar to be back in Portland!

Wil hierbij iedereen even laten weten dat ik weer terug ben in Portland, VS! In eerste instantie woon in nu bij vrienden van mij, uit Zwitserland, Jeanette en Lance, en geniet ik van een prachtige Oregoniaanse herfst (eigenlijk erg hetzelfde als in Nederland). Het is toch wel weer raar weer terug te zijn. Enerzijds is alles zo nieuw, en anders dan thuis, aan de andere kant voelde het ook weer als een soort thuis komen! Portland is een leuke stad, waarvan iedereen zegt dat het redelijk Europees ook wel is. Niet allemaal van die standaard Amerikaanse dingen, maar ook veel kleinere eettentjes, en cafeetjes. Dat maakt het sfeertje meteen wel anders, ondanks dat het allemaal in zo’n mega stad is!

I was very excited about being part of this Ministry Support Team, but I would have never been able to imagine that it would be like this. In the beginning of August we left for a month to Vijayawada in India, where we worked together with ‘Love Your Neighbor as Yourself’-ministry. Working with this ministry was a true privilege. The ministry exists almost 3 years now, and is ran by an Indian family (brothers, sisters and there spouses). Right from the beginning, they gave us the opportunity to become part of their ministry, their passion. They were willing to share their heart, but also their struggles and challenges.The first week we just worked along side them and heard their stories, the next two weeks existed mainly out of training. Every day we came together for almost 3 hours to discuss a different theme, like for example: What do children need, how to treat the workers, or how to protect the children in your care. I loved how we could sit together and brainstorm what would be the best for these 22 girls, they are taking care of. At the end of the program we were able to develop a plan and goals for the future. It is great to hear from them weekly, how they are implementing the things they have discovered. After finishing of the program in Vijayawada, Matt, Tabea and I left for Hyderabad, where we spend one more day together evaluating the whole MiST program. It was a very valuable time, where we could take time on a successful visit to LYNY! Together with LYNY we have been able to achieve a lot. At the other side it also showed us that the MiST project still needs a lot of work! I am grateful for the invention of skype and email. After the evaluation we divided responsibilities, and after that we could all leave to our own country. Matt back to Portland, US, Tabea back to Switzerland, and I left for The Netherlands. We all have our things we are working on, and keep each up to date through email and skype! And yes, I am still in The Netherlands. The next project (CCW in Kenya) that was scheduled has been postponed, and since I had already booked my tickets back to Portland, I decided to keep it like this, and to create an office in my own little home. At the same time I also got the opportunity to work some shifts at the children home I use work for. A great opportunity to catch up with childcare in my own country, which has given me a lot of new thoughts and ideas for my work with WCAC. But there are only 2 weeks left… 28^th I will be leaving to Portland again! I hate saying goodbyes, but at the same time I am so looking forward to see many of my friends and colleagues again. And I have always said that November would be the month I would decide how I will continue working for WCAC. It was great to be able to say: “I’ll think about that in November!” But now November is pretty close… no excuses, I need to start making some decisions! One thing I know is that I am planning celebrating new years eve in The Netherlands again! We will see what happens after that! I’ll let you know as soon as I know!

Ik keek er ontzettend naar uit om onderdeel uit te mogen maken van het Ministry Support Team, maar ik had me niet voor kunnen dat het zo’n geweldige ervaring zou zijn! Begin augustus vertrokken we dus voor een maand naar Vijayawada in India, waar we samen mochten werken met het weeshuis ‘Love Your Neighbour as Yourself’. Wat een bijzondere ervaring om met dit team, bestaande uit een Indiase familie (broers, zussen en aanhang) samen te mogen werken. Gelijk vanaf het begin betrokken ze ons in het team, om deel uit te maken van dit kindertehuis, hun passie. Ze stonden er voor open hun hart met ons te delen, maar ook hun moeilijkheden, en hun uitdagingen. Na een week met ze meelopen en mee te kijken hoe ze te werk gaan, bestond het programma vervolgens nog uit 2 weken training. Elke dag kwamen we voor 3 uur bij elkaar om een thema met elkaar te bespreken. Bijv. hoe ga je om met je personeel, hoe zet je een protocol op ter bescherming van de kinderen, of hoe stel je doelen voor je project.Het was een geweldige ervaring om samen te kunnen zitten, en met elkaar te kunnen brainstormen wat nu werkelijk het beste is voor deze 22 meiden,  waar ze voor zorgen.Aan het einde van het programma hebben we doelstellingen met elkaar op kunnen stellen voor de komende tijd! Het is geweldig nog steeds wekelijks contact te kunnen zien hoe fanatiek ze aan de slag zijn gegaan, en dat ze nog steeds vragen blijven stellen en open staan voor ons meedenken! Ondertussen zijn we alweer ruim een maand terug, maar ze houden ons nog steeds goed op de hoogte van de ontwikkelingen! Na de afronding van het programma in Vijayawada, hebben Matt, Tabea en ik nog een dag doorgebracht in Hyderabad, waar we het hele programma nog eens hebben geevalueerd. Heel waardevol om zo nog even met z’n 3en terug te kijken op dit succesvolle bezoek! We hebben samen met het LYNY veel weten te bereiken, maar het liet ook duidelijk zien, dat er nog heel wat bij te schafen valt aan het hele MiST project!Gelukkig hebben we dan de email en de skype. We hebben taken verdeeld en houden elkaar nu mbv de nodige technologie van tegenwoordig op de hoogte van de ontwikkelingen, want met Matt in de VS, Tabea en Zwitserland en ik in Nederland, is bij elkaar komen nog best lastig. Ja, en ik zit dus alweer sinds die tijd in Nederland. Een volgend project (dat in Kenia) werd uitgesteld, wat betekent dat ik tijd over heb. Ipv mijn ticket naar de VS te vervroegen, besloot ik toen om vanuit Nederland voor WCAC te gaan werken. Vervolgens kreeg ik ook nog de mogelijkheid om nog weer wat diensten op Kinabu bij te draaien. Ben dus weer helemaal op de hoogte van de jeugdhulpverlening in Nederland, en heb weer heel wat nieuwe gedachtegangen en ideeen gekregen voor mijn werk bij WCAC. Over een kleine 2 weken vertrek ik dan weer naar VS (28 oktober). Ook al zie ik weer op tegen het afscheid nemen… ik kijk ook weer uit naar het zien van de verschillende vrienden en collega’s! Maar spannend vind ik het ook wel… Ik moet toch echt gaan nadenken hoe ik mijn werkzaamheden met WCAC ga voortzetten. Een gedachtegang die ik al lange tijd voor me uitschuif… maar ik vrees dat ik er toch gauw eens aan moet om er echt over na te gaan denken en knopen door te hakken! Voorlopig kom ik waarschijnlijk eind december weer naar Nederland… maar tot op heden nog geen idee hoe ik dan 2011 weer in ga! Gelukkig in ieder geval oud vertrouwd met oliebollen en appelflappen (weet je trouwens dat de oliebollen kraam al weer op het dorp staat! Terwijl ik me nog probeer in te houden me niet op het strooigoed van sinterklaas te storten!!! En dan heb ik het nog niet eens over de kerst!!!)